Η ανατροπή αυτής της κατάστασης προϋποθέτει παγκόσμια και συντεταγμένη αντίδραση των λαών με ταξική συνείδηση. Αυτή η αντίδραση έχει αρχίσει ήδη με κινήματα στην Ευρώπη, την Αφρική, την Αμερική και θα ενταθεί πιστεύω όσο θα καλούνται οι λαοί να πληρώνουν τις κρίσεις τους. Νέες μορφές δικτύωσης και πληροφόρησης (διαδίκτυο), η άνοδος του μορφωτικού επιπέδου, συντελούν στην παγκόσμια αφύπνιση των λαών. Πέρα όμως από τους εξωγενείς παράγοντες τους οποίους σε ένα βαθμό μπορούμε να επηρεάσουμε, αυτό που απαιτείται άμεσα να δούμε είναι γιατί η Ελλάδα βρίσκεται στη χειρότερη θέση από όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες τώρα. Πως βρεθήκαμε αλυσοδεμένοι με μια διορισμένη κυβέρνηση του μαύρου μετώπου;

Οι άμεσες εκλογές είναι ένα βήμα για την αποκατάσταση μιας ισορροπίας της λαϊκής βούλησης και της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, αλλά δε θα δώσουν από μόνες τη λύση. Τη λύση θα τη δώσει η ίδια η κοινωνία που έδειξε να ξεπερνά κόμματα και συνδικάτα. Με δύο προϋποθέσεις. Να βγει στους δρόμους συντεταγμένα και με στόχους. Γνωρίζοντας τι ζητά και τι επιδιώκει. Τι έφταιξε και τι πρέπει να αλλάξει.

1. Να παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη όσοι πολιτικοί, δημόσιοι λειτουργοί και επιχειρηματίες έκλεψαν δημόσιο χρήμα ή πήραν μίζες για να εξυπηρετήσουν συμφέροντα. Παράλληλα να γίνει γνωστοποίηση στον ελληνικό λαό των δανείων που πήραμε τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν αναγνωρίζουμε καμιά παραγραφή αδικημάτων τους, δεν πληρώνουμε τις μίζες τους. Οι τρεις τουλάχιστον τελευταίοι πρωθυπουργοί θα πρέπει να κάτσουν στο εδώλιο, να απολογηθούν για τη σκλαβιά στην οποία οδήγησαν κράτος και λαό.

2. Άμεση αλλαγή της πολιτικής που διαλύει την Ελληνική κοινωνία. Αναδιανομή του πλούτου και στήριξη της εργασίας και των κατώτερων στρωμάτων. Να αναζητηθεί άμεσα ο διαφυγών παράνομος και αφορολόγητος πλούτος στο εξωτερικό. Με τη φορολόγηση ή τη δέσμευση αυτού του πλούτου, η χώρα λύνει πολύ πιο γρήγορα και χωρίς να γονατίσει η κοινωνία το πρόβλημα με τα ελλείμματα. Τα ελλείμματα δεν αντιμετωπίζονται μόνο με μειώσεις μισθών και συντάξεων αλλά και με αύξηση εσόδων. Στόχος που θα αποφέρει πολλαπλά και εσαεί οφέλη είναι και να κατέβει η Ελλάδα μέσα σε δύο χρόνια στην παγκόσμια κατάταξη της διαφθοράς από την 80^η θέση που είναι τώρα (μαζί με την Κολομβία) στην πρώτη δεκάδα.

3. Πραγματική επανίδρυση και όχι διάλυση του κράτους όπως επιχειρείται σήμερα.. Ενός κράτους που διαφυλάσσει τα δημόσια αγαθά (υγεία, παιδεία, ενέργεια, νερό, κοινωνικές παροχές) και λειτουργεί προς όφελος της κοινωνίας και όχι των λίγων. Πάταξη της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, διαφάνεια και αξιοκρατία στο δημόσιο τομέα.

4. Πραγματική δημοκρατία άμεση και συμμετοχική. Η λειτουργία των περισσότερων κομμάτων είναι σταλινικού τύπου. Ή συντάσσεσαι ή αποτάσσεσαι. Τα κομματικά κρεματόρια είναι συνήθως έτσι κατασκευασμένα ώστε να συνθλίβουν τις ιδέες, το ήθος, τις αξίες και να βγάζουν υποτακτικούς, διαπλεκόμενους επαγγελματίες της πολιτικής. Πραγματική Δημοκρατία υπάρχει μόνο όταν ο πολίτης μέσα από την παιδεία, την καλλιέργεια, συμμετέχει σε αυτήν ενεργά και συναποφασίζει. Η Ελληνική κοινωνία έχει δείξει μεγάλη ανοχή στις μνημονιακές κυβερνήσεις των δανειστών μας. Ανοχή σε επίπεδα αφασίας θα έλεγα. Είναι ώρα να πάρουμε τα φτυάρια και να καθαρίσουμε την ¨κόπρο του Αυγεία¨ από την πολιτική και δημόσια ζωή του τόπου. Πως είναι δυνατόν να ανεχόμαστε να έχουν γίνει τόσα σκάνδαλα, τόσες μίζες και να μην έχει μπει κανένας στη φυλακή; Πως είναι δυνατόν να ανεχόμαστε ακόμη να φορολογούν τη φτώχεια , την ανεργία στην οποία έχουν ρίξει μεγάλο μέρος της κοινωνίας και να μην έχουν αγγίξει στο ελάχιστο τον πλούτο, τη φοροδιαφυγή, τη διαφθορά. Πως είναι δυνατόν να τους αφήνουμε να ψηφίζουν καθημερινά νόμους που ξεπουλάνε την χώρα και εξαθλιώνουν τον λαό της. Παίρνουν το παρόν και κλέβουν το μέλλον της νέας γενιάς και εμείς είμαστε θεατές σα να παρακολουθούμε τη ζωή κάποιων άλλων σε ένα τηλεοπτικό σήριαλ. Τι νόημα έχει αλήθεια να κάνουμε τόσες θυσίες για να σπουδάσουμε τα παιδιά μας και να μην αντιδρούμε στο μέλλον που τους προδιαγράφουνε. Το μέλλον της ανεργίας, της μετανάστευσης, της εργασιακής δουλείας.

Σε λίγο καιρό θα ανακοινωθούν επίσημα τα αποτελέσματα των ερευνών στην Ελλάδα για τον ορυκτό πλούτο σε Αιγαίο και Ιόνιο. Με αφορμή την κρίση και με μια προσχεδιασμένη πολιτική, διανθισμένη από μνημόνια και δανειακές συμβάσεις αποικιοκρατικού τύπου, θα οικειοποιηθούν τον πλούτο της χώρας αντί πινακίου φακής και θα μπορούν να τον εκμεταλλεύονται με φθηνό εργατικό κόστος. Γερμανοί, Γάλλοι, Ολλανδοί, έχουν ήδη μοιράσει την Ελλάδα και απαιτούν μάλιστα να δημιουργηθούν ειδικές εργασιακές και φορολογικές ζώνες αποικιακού τύπου.

Αν δεν αντιδράσουμε τώρα και συνεχίσουμε υπνωτισμένοι να παρακολουθούμε το έγκλημα να διογκώνεται πολύ φοβάμαι ότι θα ξυπνήσουμε σε μια Ελλάδα που θα έχει ξεπουλήσει τον πλούτο της, τα παιδιά της, την αξιοπρέπεια της. Και μια χώρα δίχως πλούτο, κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό, χωρίς αξιοπρέπεια , είναι μια χώρα χωρίς προοπτική, χωρίς ελπίδα. Είναι μια καταδικασμένη χώρα.

Την ¨καλή χρονιά¨ τη λέμε φέτος από συνήθεια, με μισή καρδιά, γιατί μας την προδιαγράφουν πιο μαύρη και από αυτήν που έφυγε. Πιστεύω όμως ότι το 2012 θα είναι μια καλή χρονιά. Όχι πως θα περάσουμε καλύτερα. Ίσως είναι μια χρονιά ιστορική. Αυτή που μετά από χρόνια μπορεί να γράφει ο ιστορικός:

«Ο ελληνικός λαός εξεγέρθη κατά της δουλείας που του υπεβλήθη με πρόσχημα τα δημοσιονομικά μεγέθη της χώρας. Διέσυρε στις εκλογές τα κόμματα που στήριζαν τις μνημονιακές πολιτικές και έστειλε στο δικαστήριο τους ενόχους. Η λαϊκή εξέγερση στην Ελλάδα δημιούργησε ντόμινο λαϊκών εξεγέρσεων και σε άλλες χώρες της Ευρώπης στις οποίες ήδη άρχισαν να εφαρμόζονται οι ίδιες περιοριστικές και αντικοινωνικές πολιτικές. Οι λαοί της Ευρώπης ανατρέποντας τις ξεπουλημένες πολιτικές εξουσίες τους απαίτησαν μια Ευρώπη των λαών και όχι των αγορών. Μια Ευρώπη κληρονόμο της αρχαίας Ελληνικής παιδείας, του Ουμανισμού και όχι έρμαιο των οίκων (ανοχής) αξιολόγησης και των τοκογλύφων.»

Τα όνειρα τουλάχιστον δεν μπορούν να μας τα κλέψουν και είναι ακόμη αφορολόγητα.

Ο Λευτέρης Κατιρτζόγλου είναι Οικονομολόγος
Πρόεδρος Eργαζομένων Δημοτικών Υπαλλήλων Ν. Σερρών.

Ακούστε τους Plaza Ensemble από το Tar-Radio

……………………………………………………….
Αναδημοσίευση από: www.tar.gr
Συνέντευξη: Έφη Αγραφιώτη
……………………………………………………….

Μας σύστησε μουσικά η Σόνια Θεοδωρίδου και είμαι ευτυχής που βρεθήκαμε με τα μέλη του Plaza ensemble (είναι οι συνάδελφοι: Άκης Αρχοντής, βιολί. Θανάσης Μπιλιλής, πιάνο. Γιάννης Πολυμενέρης, κοντραμπάσο. Κώστας Τσούγκρας, ακορντεόν). Είμαι ευτυχής όχι μόνον επειδή πρόκειται για εκλεκτούς μουσικούς αλλά και γιατί πρόκειται για σοβαρούς καλλιτέχνες με άποψη και ποιοτικές αγωνίες. Μιλήσαμε λοιπόν για θέματα όπως αυτά:

Ε.Α. Θα πρέπει να μάθουμε μερικά πράγματα για την ίδρυση του plaza ensemble, δεν δείχνετε καθόλου συμπτωματική παρέα…

- Tο plaza ensemble ιδρύθηκε το 2002 από μια παρέα πολύ φίλων επαγγελματιών μουσικών με κλασικές σπουδές σε Ελλάδα και εξωτερικό. Αν μπορούσαμε να αναφερθούμε σε κάποια στοιχεία που αποτέλεσαν τους συνεκτικούς ιστούς αυτού του εγχειρήματος θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν α) η για χρόνια από κοινού συμμετοχή μας σε συναυλίες που κάλυπταν ένα ευρύ μουσικό φάσμα (τζαζ, έντεχνο ελληνικό τραγούδι, κλασική κλπ) β) οι κοινές μουσικές ανησυχίες και εν πολλοίς κοινά μουσικά βιώματα αλλά γ) κυριότερα η βαθιά φιλία που μας δένει από 20ετίας και περισσότερο. Και είναι νομίζουμε κατανοητό ότι αυτή η ουσιαστική φιλία είναι που μας τροφοδοτεί με πολύ καλή χημεία τόσο στις πρόβες όσο και στις συναυλίες.

Ε.Α. πώς αντιλαμβάνεστε αυτή τη στιγμή την περιρρέουσα μουσική ατμόσφαιρα; Είστε αισιόδοξοι ή πνίγεστε κι εσείς στην περιρρέουσα απαισιοδοξία;

- Η μουσική ατμόσφαιρα είναι ύποπτη, όπως και η γενικότερη κοινωνική ατμόσφαιρα. Όσο κι αν ακούγεται ως repetition  είναι μια εποχή που ο υπερπληθωρισμός της πληροφόρησης, της παραγωγής και των επικοινωνιακών τεχνασμάτων οδηγεί συχνά σε συσκότιση και αδράνεια τον λήπτη του επικοινωνιακού , μουσικού ή κοινωνικού μηνύματος. Είναι πια σαν να αναζητείς κρυμμένα δαχτυλίδια στην άμμο της θάλασσας. Η περιρρέουσα λοιπόν μουσική ατμόσφαιρα θυμίζει τη γενικότερη ατμόσφαιρα: Το φαινόμενο του θερμοκηπίου ας πούμε, όπου κάπου υπάρχουν ακόμα πνεύμονες οξυγόνου αλλά δεν είμαστε σίγουροι ότι αρκούν για να σταματήσουν την υπερθέρμανση. Το ελπίζουμε πάντως, γι’ αυτό και κάνουμε ό,τι κάνουμε!

Ε.Α. Διαπιστώνετε να υπάρχουν ομοιότητες και διαφορές στην αποδοχή σας στη Βόρεια Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ελλάδα; Υπάρχει θέμα διαφορών ή το κατασκευάζουμε ενίοτε εμείς, προσεγγίζοντας τις αντιδράσεις του κοινού κάπως…θεωρητικά;

- Δε θα λέγαμε ότι διαπιστώσαμε κάποιες διαφορές σε σχέση με τον τόπο πραγματοποίησης των συναυλιών μας. Ίσως η θεματολογία των προγραμμάτων μας (Nino Rota, Piazzolla, Χατζιδάκις, Μουσική από Ευρωπαϊκό Κινηματογράφο κλπ), ίσως η καλή διάθεση και το «δέσιμο» που έχουμε όταν παίζουμε, ίσως η εν γένει μουσική μας συγκρότηση, φαίνεται ότι παράγουν τις ίδιες θετικές (μέχρι στιγμής) αντιδράσεις. Επιβεβαιώνοντας πιθανώς αυτό που συχνά λέγεται, ότι δηλαδή  το κοινό κάθε μουσικού ρεύματος νιώθει τί πραγματικά συμβαίνει ανεξαρτήτως τόπου και περιγύρου.

Ε.Α. Θα ήθελα να καταγράψουμε εν συντομία φυσικά, τις μέχρι σήμερα μουσικές δραστηριότητες σας.

- Έχουμε συμμετοχές σε συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό σε σημαντικές διοργανώσεις αλλά και σε πιο περιφερειακής εμβέλειας δρώμενα . Έχουμε εμφανισθεί στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης τόσο στο φουαγιέ (με sold out εμφανίσεις) όσο και στη κεντρική σκηνή (σε μια σύμπραξη με την υπέροχη κυρία Σόνια Θεοδωρίδου), στην Ελβετία (στο φεστιβάλ Herbs in Helferein), στο Διεθνές Πολιτιστικό φεστιβάλ του Δήμου Ρόδου, στο φεστιβάλ των Δημητρίων, στα Λασσάνεια κλπ

Ε.Α. Ας περάσουμε και στο τραχύ ζήτημα που αναφέρεται στην εκπαίδευση της μουσικής, μέσα από τις εκπαιδευτικές μουσικές σας εμπειρίες. Δώστε μας τις γενικές θέσεις σας αλλά σας παρακαλώ σχολιάστε και το ότι υπάρχουν ήδη πολλά νέα παιδιά που με ελαχίστη μουσική εκπαίδευση θεωρούν απλό και λογικό το να δηλώνουν μουσικοί.

- Η μουσική εκπαίδευση είναι πολυδιάστατο ζήτημα και σχετίζεται άμεσα με τη γενικότερη μόρφωση πάνω στον πολιτισμό και την τέχνη. Ίσως δεν αρκεί δηλαδή τα παιδιά – και οι ενήλικες – απλά να μάθουν να παίζουν ένα μουσικό όργανο, ερασιτεχνικά ή επαγγελματικά, αλλά θα πρέπει να αποκτήσουν μια σφαιρική αντίληψη της φαινομένου της τέχνης γενικά και της μουσικής ειδικά, χωρίς περιορισμούς σε συγκεκριμένες τεχνοτροπίες ή κατηγορίες. Επίσης, η μουσική εκπαίδευση πρέπει να είναι συνδεδεμένη με την κινητική, νοητική και συναισθηματική εξέλιξη του παιδιού από το δημοτικό ως το Πανεπιστήμιο και να προσαρμόζει το περιεχόμενό της ανάλογα με αυτή. Π.χ. σε ένα μικρό παιδί του δημοτικού δεν θα βάλουμε ως κύριο στόχο να του μάθουμε θεωρία και νότες στο πεντάγραμμο, αλλά θα επιδιώξουμε να βιώσει τη μουσική εμπειρικά μέσα από το τραγούδι, την κίνηση, τον αυτοσχεδιασμό, κλπ. Αντίστοιχα, σε ένα μεγαλύτερο παιδί, θα προσπαθήσουμε να του μεταδώσουμε το βάθος και τη δύναμη της μουσικής εμπειρίας με όλα τα διαθέσιμα μέσα και τη σύνδεση με την ιστορία και τις άλλες τέχνες.  Ένα σημαντικό κομμάτι λοιπόν της μουσικής εκπαίδευσης, το οποίο έχει υποτιμηθεί, είναι ο ρόλος της στην κατάρτιση ευαίσθητων ακροατών. Η ακρόαση της μουσικής είναι τέχνη.
Μια τέχνη την οποία  αν είχαμε διδαχθεί σε όλα τα επίπεδα, τα μουσικά σκουπίδια που μας περιτριγυρίζουν θα ήταν λιγότερα, (μιας και δε θα είχαν εύφορο έδαφος να αναπτυχθούν) και οι αντιστάσεις μας απέναντι στην παρακμή που εκπέμπουν τα ΜΜΕ, ισχυρότερες. Τα ωδεία πρέπει να εκπαιδεύουν καλούς μουσικούς, ενώ τα σχολεία καλούς ακροατές.

Ε.Α. Η άποψη σας για τη μουσική στο διαδίκτυο ποια είναι αλήθεια;

- Πύλη εισόδου στην υπερκατανάλωση αλλά και στην υπερεξειδίκευση. Από την άλλη το διαδίκτυο προσφέρει τις δυνατότητες της δημόσιας προβολής και παρουσίασης του έργου του καθενός, ανατρέποντας τα στερεότυπα αλλά ενίοτε και τις τεχνικές χειραγώγησης κατεστημένων δομών όπως οι δισκογραφικές εταιρίες , οι οποίες βεβαίως και καταρρέουν.

Ε.Α. Να τελειώσουμε θετικά, δυναμικά και όμορφα! Θα μας πείτε τα σχέδια και τα όνειρα σας;

- Nα έχουμε την υγειά μας και να μπορούμε να κάνουμε όσο το δυνατόν αυτά που αγαπάμε (για να έχουμε την υγειά μας!)

Σας το ευχόμαστε!

Ο Νίκος Αναδολής γεννήθηκε το 1991 στη Θεσσαλονίκη. Άρχισε μαθήματα πιάνου από 5 ετών με τη Μαργαρίτα Ευφραιμίδου και από το  2002 είναι σπουδαστής στην τάξη πιάνου της ίδιας στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Το 2004 κέρδισε το Α´ βραβείο στον Πανελλήνιο – Παγκύπριο διαγωνισμό πιάνου «ΦΙΛΩΝ» και το 2005 το Γ´ βραβείο  στον Παγκόσμιο διαγωνισμό πιάνου CONZERTEUM στην Αθήνα.
Το 2001 άρχισε και μαθήματα τζαζ πιάνου με τον Γρηγόρη Σημαδόπουλο. Το καλοκαίρι του 2005 παρακολούθησε ένα 15νθήμερο σεμινάριο τζαζ στην Perugia από καθηγητές του Πανεπιστημίου του Berklee. Παρακολούθησε σεμινάρια τζαζ μεταξύ άλλων και από τους Mico Levief, Pat Martino, Birrelli Lagrene, Greg Osby, Tony Lakatos, Lenny White  κ.ά.
Το 2008 κέρδισε την “προεδρική” υποτροφία για τζαζ πιάνο στο Βerklee University στη Βοστώνη, όπου και σπουδάζει από τότε.
Έχει ξεκινήσει μαθήματα διεύθυνσης ορχήστρας με καθηγητή τον David Callahan.
Έχει εμφανιστεί σόλο ή με γκρουπ σε τζαζ κλαμπ, μεταξύ των οποίων και στο Blue Note στη Νέα Υόρκη, ως opening group στο τρίο του πιανίστα Michel Camilo.

5th Martial Solal International Jazz Piano Competition

Συνέντευξη στη Γεωργία Σκονδράνη

Watch on YouTube

http://www.stjepanhauser.com

http://www.lukasulic.net

Watch on YouTube

Από το ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ – Υπόγειες Κινηματογραφικές Παραγωγές. Πάνω στο ομώνυμο ποίημα του T.S. Eliot. Μουσική : Ωχρά Σπειροχαίτη. Μετάφραση : Αριστοτέλης Νικολαΐδης

http://aimof.blogspot.com

___________________________________________

The Hollow Men
T. S. Eliot

We are the hollow men
We are the stuffed men
Leaning together
Headpiece filled with straw. Alas!
Our dried voices, when
We whisper together
Are quiet and meaningless
As wind in dry grass
Or rats’ feet over broken glass
In our dry cellar

Shape without form, shade without colour,
Paralysed force, gesture without motion;

Those who have crossed
With direct eyes, to death’s other Kingdom
Remember us—if at all—not as lost
Violent souls, but only
As the hollow men
The stuffed men.

Eyes I dare not meet in dreams
In death’s dream kingdom
These do not appear:
There, the eyes are
Sunlight on a broken column
There, is a tree swinging
And voices are
In the wind’s singing
More distant and more solemn
Than a fading star.

Let me be no nearer
In death’s dream kingdom
Let me also wear
Such deliberate disguises
Rat’s coat, crowskin, crossed staves
In a field
Behaving as the wind behaves
No nearer—

Not that final meeting
In the twilight kingdom

This is the dead land
This is cactus land
Here the stone images
Are raised, here they receive
The supplication of a dead man’s hand
Under the twinkle of a fading star.

Is it like this
In death’s other kingdom
Waking alone
At the hour when we are
Trembling with tenderness
Lips that would kiss
Form prayers to broken stone.

The eyes are not here
There are no eyes here
In this valley of dying stars
In this hollow valley
This broken jaw of our lost kingdoms

In this last of meeting places
We grope together
And avoid speech
Gathered on this beach of the tumid river

Sightless, unless
The eyes reappear
As the perpetual star
Multifoliate rose
Of death’s twilight kingdom
The hope only
Of empty men.

Here we go round the prickly pear
Prickly pear prickly pear
Here we go round the prickly pear
At five o’clock in the morning.

Between the idea
And the reality
Between the motion
And the act
Falls the Shadow
For Thine is the Kingdom

Between the conception
And the creation
Between the emotion
And the response
Falls the Shadow
Life is very long

Between the desire
And the spasm
Between the potency
And the existence
Between the essence
And the descent
Falls the Shadow
For Thine is the Kingdom

For Thine is
Life is
For Thine is the

This is the way the world ends
This is the way the world ends
This is the way the world ends
Not with a bang but a whimper.

_________________________________

Οι κούφιοι άνθρωποι
T. S. Eliot

Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι,
οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι
σκύβοντας μαζί
κεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο. Aλίμονο!
οι στεγνές φωνές μας όταν
ψιθυρίζουμε μαζί
είναι ήσυχες κι ανόητες
σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι
ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί
στο ξερό μας κελάρι

σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα,
παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση

αυτοί που πέρασαν
με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο βασίλειο
μας θυμούνται -αν καθόλου μας θυμούνται-
σαν κούφιους ανθρώπους
σα βαλσαμωμένους

μάτια δεν τολμώ να δω στα όνειρα
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
αυτά δεν εμφανίζονται εκεί:
τα μάτια είναι
ηλιόφως σε μια σπασμένη κολώνα
εκεί, είναι ένα δέντρο χορεύοντας
και φωνές
στου ανέμου το τραγούδισμα
πιο μακρινές και πιο τελεστικές
από ένα μαραμένο αστέρι

ας είμαι όχι πιο κοντά
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
ας φορέσω επίσης
τις μεταμφιέσεις
αρουραίου τρίχωμα, κοράκου δέρμα, κουρελούδες
σ’ έναν αγρό
φερόμενος όπως φέρεται ο άνεμος
όχι πιο κοντά

όχι αυτή την τελική συνάντηση
στου λυκόφωτος το βασίλειο

αυτή είναι η νεκρή χώρα
αυτή είναι του κάκτου η χώρα
εδώ τα πέτρινα είδωλα
σηκώνονται, εδώ λαμβάνουν
την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου
κάτω απ’ το σπίθισμα σβησμένου άστρου

αυτό είναι σαν αυτό
στου θανάτου το άλλο βασίλειο
ξυπνώντας μόνοι
την ώρα που είμαστε
τρέμοντας με τρυφερότητα
χείλη που θα φιλούσαν
κάνουν προσευχές σε τσακισμένες πέτρες

αόμματοι
αν δεν τα μάτια μας ξαναφανούν
όπως το αέναο άστρο
του πολύφυλλου ρόδου
στου θανάτου το λυκοφωτικό βασίλειο
η ελπίδα μόνο
των κενών ανθρώπων
των άδειων ανθρώπων

μεταξύ ιδέας
και πραγματικότητας
μεταξύ κίνησης
και δράσης
πέφτει η σκιά

μεταξύ αντίληψης
και δημιουργίας
πέφτει η σκιά

η ζωή είναι πολύ μακριά

μεταξύ πόθου
και σπασμού
μεταξύ δύναμης
και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας
και πτώσης
πέφτει η σκιά
γιατί δικό σου είναι το βασίλειο

γιατί δική σου είναι η ζωή
γιατί η ζωή σου είναι δική σου
δική σου

αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος
όχι μ’ ένα πάταγο αλλά μ’ ένα λυγμό

_________________________________

Ο προβληματισμός της παγκόσμιας οικονομικής κλίκας, έχει να κάνει με το μέγεθος των κοινωνικών αντιδράσεων που θα προκληθούν από τους  ατίθασους Έλληνες με την εφαρμογή των δημοσιονομικών μέτρων. Αυτά τα γεγονότα περιμένουν με ενδιαφέρον οι ισχυροί του κόσμου. Μετά την καταγραφή των κοινωνικών αντιδράσεων για τα μέτρα του IMF στις δανειζόμενες χώρες όπως η Ρωσία, η Αργεντινή, η Τουρκία, η Ιρλανδία η Ισλανδία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία, η Λεττονία κλπ., σειρά έχει η περίπτωση της κακόφημης Ελλάδας.

Χαρακτηρισμένος λαός των άκρων και της υπερβολής, περάσαμε πολύ γρήγορα από την ευδαιμονική αναισθησία όπου κανείς δεν παραδεχόταν τα λάθη του, σε μια αυτοκριτική τόσο σκληρή που αγγίζει τα όρια του παραλόγου. Ξαφνικά γεμίσαμε ενοχές για τα εκατομύρια λάθη που κάναμε, τις σπατάλες μας, τα χρέη μας, και είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε τα σπασμένα ως μετανιωμένοι και καλοί νοικοκυρέοι που είμαστε. Όταν όμως πήγαμε ταμείο και πήραμε μειωμένο το μισθό γεμίσαμε οργή. Τότε η τηλεόραση έριξε στα προγράμματά της αγανακτισμένους πολίτες ν΄ αναρωτιούνται: «Γιατί να πληρώνουμε πάντα εμείς. Να πληρώσουν αυτοί που τα κλέψανε. Και να πάνε φυλακή.» Έτσι λοιπόν θα βάλουν φυλακή στην αρχή μερικούς παροπλισμένους κλεφτοκοτάδες και ανάλογα με τις αντιδράσεις θα δώσουν και κανένα μεγάλο όνομα. Ο λαός ζητάει αίμα. Κι αυτοί θα δίνουν συνέχεια ονόματα για τη λαιμητόμο, με σαφή στόχο να συγκρατήσουν τη μεσαία τάξη.

Οι κυβερνήσεις ξέρουν ότι αν βγει η μεσαία τάξη στο δρόμο, τότε το παιχνίδι γι΄ αυτούς είναι χαμένο. Και φυσικά και για τους εργοδότες τους. Τους τραπεζίτες. Με κάθε θυσία θα προσπαθήσουν να πείσουν το λαό να πάει στο ταμείο για το λογαριασμό.

Πριν λοιπόν φίλοι μου προσέλθουμε στα διάφορα ταμεία των λογαριασμών, ας θυμηθούμε ότι τον κόσμο αυτό πλέον κυβερνά μια ολιγάριθμη οικονομική μαφία. Κατάλοιπο μιάς αποτυχημένης παγκοσμιοποίησης προσχεδιάζει και χτυπά οικονομίες διαλύοντας κράτη, πόλεις, ομοσπονδίες χωρίς αναστολές και ενδοιασμούς. Με συνένοχους τις κυβερνήσεις των λαών κατάφερε σε λίγα χρόνια να μαζέψει το 80% του παγκόσμιου πλούτου στα χέρια της.

Πώς λοιπόν αντέδρασε  το Εκουαδόρ, η Ισλανδία, η Αργεντινή; Τα ίδια και χειρότερα περιμένουν από την Ελλάδα. Το κρίσιμο σημείο θα είναι ο Οκτώβριος όπου θα γίνουν οι νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις για να εκταμιευθεί το χρήμα του ΔΝΤ, όπως έχουν συμφωνηθεί οι διαδικασίες.

Πάντως οι συστημικοί υποστηρικτές (τράπεζες και κυβερνήσεις), φαίνονται να είναι σίγουροι πως θα αντιμετωπισθούν επιτυχώς οι δύσκολες καταστάσεις. Αισιόδοξοι πως οι Έλληνες και οι υπόλοιποι λαοί θα υπερβάλουν εαυτούς και θα κερδίσουν το στοίχημα. Πληρώνοντας φυσικά.

Όμως για έναν παράγοντα είναι φανερά ανήσυχοι που μοιάζει να είναι ανίκητος.

ΤΟΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΛΑΘΟΥΣ. Έναν παράγοντα που είναι ικανός να κατεβάσει σε κλάσματα δευτερολέπτου έναν ολόκληρο λαό στο δρόμο. Σαν κι αυτόν του  Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Μας κλέβουν τις ζωές μας κι εμείς χάφτουμε μύγες μπροστά στις οθόνες μας.

Ελάχιστες είναι οι φωνές που εκφράζουν συγκροτημένη σκέψη για τη στάση που πρέπει να έχουμε όλοι απέναντι σ’ αυτό που μας συμβαίνει όσο και σ’ εκείνο που πρόκειται να μας συμβεί. Αυτές οι φωνές χάνονται μέσα στη λίγδα της illustration ψευτιάς που κυριαρχεί ακόμη.

Αναρωτιέμαι. Πού είναι οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι της χώρας; Αυτοί με την οξυμένη αντίληψη και την ευχέρεια στην έκφραση; Γιατί δε γίνονται συναυλίες διαμαρτυρίας, εκθέσεις, ομιλίες; Γιατί σιωπά ο «αφρός» της διανόησης και της τέχνης; Ποιός είναι ο ρόλος τους αν όχι να πάρουν πρωτοβουλίες και να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων; Γιατί η αριστερά είναι χωρισμένη σε 35 κομματάκια και δεν μπορεί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να βρει μια κοινή φωνή που θα ακουστεί πιο δυνατά στο lobby των οικονομικών δολοφόνων;

____

Η Οθωμανική αυτοκρατορία ήθελε δύο πράγματα από τους κατακτημένους. Πρώτον υποταγή και δεύτερον καταβολή φόρων. Το πρώτο ανέλαβε η εκκλησία και το δεύτερο η τάξη των κοτζαμπάσηδων, προεστών, προκρίτων κλπ. Σε αντάλλαγμα, οι Τούρκοι επέτρεπαν τη λειτουργία των εκκλησιών, των σχολείων καθώς και τις κοινωνικο-οικονομικές δραστηριότητες. Την οργάνωση της επανάστασης είχε αναλάβει μια -μασονικής απομίμησης- μυστική οργάνωση: η Φιλική Εταιρεία. Το φθινόπωρο του 1820 ο Φιλικός Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος, έφερε στην Πελοπόννησο επιστολές της Αρχής με τους διορισμούς των τοπικών εφόρων της. Έτσι διορίστηκαν έφοροι οι: Παλαιών Πατρών Γερμανός, Μονεμβασίας Χρύσανθος , Χριστιανουπόλεως Γερμανός, Ασημάκης Ζαΐμης, Σωτήριος Χαραλάμπης, Θεοχαράκης Ρέντης και ταμίες οι: Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος και Παναγιώτης Αρβάλης. Το Φεβρουάριο θα γινόταν και η μεγάλη σύσκεψη. Τότε εμφανίζεται ο Παπαφλέσσας στην ιστορική σύσκεψη της Βοστίτσας κομίζοντας επιστολές του Κοραή. Εκεί, στο σπίτι του Ανδρέα Λόντου στη Βοστίτσα, οι πρόκριτοι κι αρχιερείς κρατούν εχθρική στάση προς τον Παπαφλέσσα αφού οι απόψεις του για την επανάσταση είναι τελείως διαφορετικές από τα συμφέροντά τους. Για να μην κινήσουν υποψίες, ενημέρωσαν την Υψηλή Πύλη ότι επρόκειτο για συνέλευση που θα ξεκαθάριζε τα αμφισβητούμενα όρια των εκκλησιαστικών περιουσιών των μονών Ταξιαρχών και Μεγάλου Σπηλαίου. Η ερώτηση που έκαιγε τους προύχοντες και φυσικά ετέθη από τον Σωτήρη Χαραλάμπη ήταν η εξής: Ποιός θα διοικούσε την Ελλάδα μετά την εκδίωξη των Τούρκων; Διπλωματικότατα ο Παπαφλέσσας απάντησε πως εσείς θα διοικείτε και μετά, αφού διαθέτετε την ανάλογη πείρα. Η σύσκεψη τελείωσε με κοινή απόφαση ν’ αναβληθεί η επανάσταση θεωρώντας «τον καιρόν ουκ αρμόδιον».

Ο Παπαφλέσσας φεύγει οργισμένος αφού κατάφερε να πείσει μόνο τους Ανδρέα Λόντο, Δημ. Μελετόπουλο και Λέοντα Μεσσηνέζη. Έτσι η επανάσταση ξεκίνησε χωρίς την υποστήριξη της Εκκλησίας και των προκρίτων. Ο Παπαφλέσσας κυνηγήθηκε κατά τη διάρκεια της επανάστασης από όλους τους προαναφερθέντες και ειδικότερα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό που στα απομνημονεύματά του τον «στολίζει» με τη φράση «ο απατεών και εξωλέστατος καλόγηρος». Ευτυχώς όμως ο λαός εμψυχώνεται από τους φλογερούς λόγους του Παπαφλέσσα και ξεκινά τις πρώτες πολεμικές επιχειρήσεις στις 21 και 23 Μαρτίου στην Πελοπόννησο. Στις 10 και 13 Μαρτίου – λίγο πριν δηλαδή τη σύρραξη – οι μαζεμένοι στην Αγία Λαύρα αρχιερείς και πρόκριτοι αφουγκραζόμενοι τις εξελίξεις, αποφασίζουν να την «κάνουν» στα ορεινότερα χωριά της επαρχίας μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός αποσύρεται στο χωριό Νεζερά, ενώ στα απομνημονεύματά του ο προλογίζων Ιωάννης Φιλίμων γράφει: «Αληθές είναι ότι η επανάσταση έλαβε χαρακτήρα γενικότερων απ’ την 25η, αλλά η πρώτη αρχή της υπάρχει κυρίως απ’ την 21η Μαρτίου, διότι αι σημαίαι ανυψώθηκαν, τα εθνόσημα νεμήθησαν και οι Τούρκοι στα φρούρια κλείσθηκαν». Πουθενά δεν αναφέρεται στα απομνημονεύματα του Παλαιών Πατρών Γερμανού κάτι για την 25η Μαρτίου στην Αγία Λαύρα!

Από αυτές κι από άλλες επιστημονικού επιπέδου ιστορικές πηγές προκύπτει λοιπόν το συμπέρασμα ότι η 25η Μαρτίου είναι περισσότερο ένα εκκλησιαστικό κατασκεύασμα . Ο μόνος ιστορικός που γράφει σύμφωνα με τα εκκλησιαστικά συμφέροντα είναι ο Γάλλος Πουκεβίλ . Στο βιβλίο του «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» που εκδόθηκε το 1824, περιγράφει με εντελώς φανταστικές λεπτομέρειες τη δοξολογία που έγινε στην Αγία Λαύρα, τον λόγο που εκφώνησε (προφανώς μέσω διαδικτυακής τηλε-διάσκεψης από τα Νεζερά ) ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, την ορκωμοσία των παλικαριών και άλλα διάφορα. Αυτή η ιστορική αναλήθεια όμως διαδόθηκε ταχύτατα στους εξεγερμένους, έγινε αγαπητή ως διττή μορφή των ιδανικών της εξέγερσης. Ελευθερία και Ορθοδοξία έγιναν το σήμα κατατεθέν του εξεγερμένου Ελληνισμού.

Πηγή εικόνας της σημαίας: http://en.wikipedia.org

Το 1991 κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ «Aziza Mustafa Zadeh». Το 1993, με το άλμπουμ της «Always» κέρδισε το ECHO Award και το German Phono Association’s Jazz Award. Το ταλέντο της έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση που στο άλμπουμ της «Dance of Fire» το 1995 συνεργάστηκαν μαζί της μουσικοί όπως ο Al Di Meola, o Stanley Clarke,  o Omar Hakim και ο Bill Evans. O Al Di Meola την έχει χαρακτηρίσει ως «μουσική ιδιοφυία».

Το κοινό γεμίζει ασφυκτικά τους χώρους όπου δίνει συναυλίες σε ολόκληρο τον κόσμο. Κάποιοι είχαν την τύχη να την απολαύσουν και στην Ελλάδα, στο Ρωμαϊκό Ωδείο το 2006.

Πρόκειται για μια μουσικό με εξαιρετική φωνή, τεχνική στο πιάνο και με ιδιαίτερη δημιουργική – συνθετική ευχέρεια στη μίξη της παραδοσιακής μουσικής της πατρίδας της με την jazz και την κλασσική μουσική. Και επιπλέον πρόκειται για μια πανέμορφη γυναίκα, μία καλλονή. Σίγουρα όταν γεννιότανε αυτό το πλάσμα, κάτι περίεργο θα «έπαιξε» με τα άστρα…

www.azizamustafazadeh.de
www.myspace.com/azizamustafazadeh
en.wikipedia.org/wiki/Aziza_Mustafa_Zadeh

Αν κάποιος θεωρήσει την Ε.Ε. πολιτικό κράτος, τότε αυτό θα είναι το μοναδικό στον κόσμο που έχει για πρόεδρο, ένα διευθυντή τράπεζας (Ζαν Κλοντ Τρισέ). Αυτός και οι γύρω του διόρισαν έναν πρωθυπουργό της αρεσκείας τους (Μπαρόζο) και εξαφάνισαν οποιονδήποτε πολιτικό με προσωπικότητα ήθελε να διεκδικήσει αυτή τη θέση. Για να δούμε το μέγεθος της κοροϊδίας, ας θυμηθούμε ότι συνυποψήφιος του Μπαρόζο ήταν και ο Σημίτης. Οι κυρίαρχοι Βόρειοι τραπεζίτες έχουν επιβάλει ένα καθεστώς διοίκησης βασισμένο στη νοοτροπία και τη κουλτούρα τους. Οι βόρειοι λαοί έχουν στη νοοτροπία τους προγραμματισμό, εργατικότητα, αντικειμενικότητα και πάνω απ όλα αυστηρότητα. Είναι συναισθηματικά ¨κλειστοί¨, χαμηλών τόνων και δεν κάνουν εύκολα κολακίες και χατήρια. Σου μιλούν κατά πρόσωπο και είναι συνήθως ακριβοδίκαιοι. Μία από τις μεγαλύτερες σημαίες της ζωής τους είναι η αξιοπιστία.Τώρα αν όλα αυτά τα μεταφράσεις σε εξουσία, τότε αγγίζεις τα όρια της σκληρότητας και της στυγνότητας. Οι Νότιοι είναι ανοιχτόκαρδοι, φλερτάρουν συχνά με την υπερβολή και γενικά είναι ελαστικοί στην αυστηρότητα και την εργατικότητα. Τους διακρίνει μεγαλύτερη υποκειμενικότητα με έφεση στους μύθους και τις δεισιδαιμονίες την πονηριά και τη διαφθορά. Φιλικοί και φιλόξενοι με αρκετή δόση ανεκτικότητας.

Η αντιπάθεια των Βόρειων προς τους Νότιους ήταν από πάντοτε κρυφή. Πάνω σ΄ αυτή την κρίση όπου τα νεύρα είναι τεντωμένα, φανερώνεται και κορυφώνεται αυτή η αντιπάθεια, με αφορμή κυρίως τα πεπραγμένα των Ελληνικών κυβερνήσεων Σημίτη και Καραμανλή. Οι συγκεκριμένες κυβερνήσεις επί δεκαετία και πλέον παραπλανούσαν την Ε.Ε. στέλνοντας συνεχώς ψευδείς ισολογισμούς. Όταν οι Βόρειοι χτίζουν τις κοινωνίες τους και κατ΄ επέκταση την ευρωπαική τους κουλτούρα πάνω στη λέξη ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ, δεν επιτρέπουν σε κανένα να τους προσβάλει. Πόσο μάλλον όταν αυτή η προσβολή προέρχεται από τους θρασείς Έλληνες που τους έγινε η χάρη να μπουν στην Ε.Ε. από την πίσω πόρτα. Είναι τόσο μεγάλη η οργή τους από τα ψέματα των κυβερνήσεών μας, που αρνούνται ακόμη και να μας βοηθήσουν. Έτσι από ένα πείσμα και μια κακία μεθόδευσαν τρελή άνοδο των spreads, επιτρέποντας τους κερδοσκόπους να ασελγήσουν πολλαπλώς επί του Ελληνικού πτώματος. Επιβάλλοντας πρωτοφανές επιτόκιο στα δανεικά που ζητήσαμε για να πληρωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι, μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην λαομίσητη αυλή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Η οικονομική τρόικα της Ευρώπης συζητάει να βοηθήσει αρκετά κράτη που βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού (Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ρουμανία, Τουρκία), αλλά όχι την Ελλάδα. Καλύτερα να τους κοπεί το χέρι. Διότι κανένας Ευρωπαίος δεν βοηθάει πλέον κλέφτες και ψεύτες.
Αυτό το ήξερε ο πρωθυπουργός Παπανδρέου, γι΄ αυτό από νωρίς έτρεξε να χτυπήσει πολλές πόρτες. Πρώτα χτύπησε την πόρτα της Κίνας. Οι νέοι πλανητάρχες έδειξαν αμέσως δείγμα γραφής για το μέλλον. Για να σώσουν την Ελλάδα ορθά κοφτά ζήτησαν τη μισή Εθνική Τράπεζα. Δηλαδή σε σώζω αλλά η μισή κυβέρνηση στο μέλλον θα είναι κινεζική. Όπου φύγει-φύγει ο δικός μας. Η επόμενη πόρτα ήταν του ΔΝΤ και του κυρίου Στρος Καν. Κι ας ήξερε ο πρωθυπουργός τις αιματηρές θυσίες που μας περιμένουν. Αλλά τι να κάνει ο άνθρωπος όταν βλέπει τους ¨δικούς μας¨ Ευρωπαίους να μας βοηθούν με όρους χειρότερους κι από τους εξευτελιστικούς του ΔΝΤ. Έτσι, το Πάσχα -μαύρο Πάσχα- θα μάθουμε ποιός θα είναι ο νέος μας εθνικός νταβατζής. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ή το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο; Η Σκύλλα ή η Χάρυβδη; Ή μήπως και οι δύο μαζί;